chambres-dhotes-montjouan

"Droom in uitvoering" Blog 11

Sun, 23 Nov 2025 16:40:08 GMT

Reality check....."Rozengeur en Maneschijn of toch.......? Laatste deel.

Telkens als ik de bovenstaande foto zie denk ik....."wauw, daar wonen wij toch mooi maar"!

Middenin de natuur. In het kleine hameautje Montjouan, bestaande uit een 15-tal huizen waarvan er maar 5 permanent bewoond zijn.

De vorige 2 blogs ging voornamelijk over hoe wij proberen rond te komen. We in het seizoen heel druk zijn maar in het najaar alles stil valt. Hoe voor sommige dromers een emigtatie tegen kan vallen door onrealistische dromen en wensen. Verbouwingen veel duurder uit kunnen vallen dan begroot. Het gevonden droomhuis tóch wel wat gebreken blijkt te hebben.

Wij gaan nu alweer onze vierde winter in. De tijd vliegt.

We leren het land en de streek steeds beter kennen.

Dat gaat met vallen en opstaan. Vooral de taal is soms een barrière. Iedereen denkt dat je de taal als vanzelf oppakt als je er eenmaal woont. Zo werkt het helaas niet....Er is toewijding en veel studeren voor nodig. Zéker als je niet meer zo jong bent gaat het leren niet meer zo makkelijk. Er is veel geduld voor nodig. Ik heb het zelf dus ook zwaar onderschat. Mijn kennis van de Franse taal was zo goed als nihil. En naïef als ik was dacht ik dat ik binnen een jaar de taal zou spreken. Maar dat valt dus vies tegen....

Als de drukte van het hoogseizoen weer achter de rug is is er ook weer tijd voor leren. Zo gaan we in het laagseizoen 1x per week naar Franse les plus probeer ik elke dag even te oefenen op Duolingo. Om vervolgens het geleerde in het seizoen in de praktijk te brengen. Gelukkig bestaat zo'n 70% van onze gasten uit Fransen dus daar kunnen we op los! Mark voert al hele gesprekken in het Frans, ik ben al blij dat ik het hoognodige weet over te brengen...

Frustrerend is het dan wel dat op het moment dat ik alleen nog maar "bonjour et bienvenue" heb gezegd, de Franse gast al aangeeft óók engels te spreken....

Tja, waarschijnlijk horen ze over 10 jaar nog dat we buitenlanders zijn haha! En dat is niet erg. Zodra je je best doet vinden de Fransen het al helemaal prima en zijn ze heel behulpzaam. Ik moest daar zelf wel een drempel voor over. Té perfectionistisch zijn helpt dan niet. Nu durf ik ondertussen fouten te maken. Ik denk wel dat het makkelijker is de taal op te pikken als je in een wat drukker gebied woont. Daar hoor je de hele dag door de taal om je heen. Hier zie ik soms dagen achter elkaar alleen onze buren. En dan bedoel ik niet die lieve mensen tegenover ons, maar de koeien in de wei! En die zeggen over het algemeen niet zoveel terug!

Als je verder denkt dat je binnen no time Franse vrienden zult hebben, think again. Hier op de campagne zijn de mensen vriendelijk, behulpzaam maar gereserveerd. Ze hechten veel belang aan hun privacy. In ons gehuchtje hebben we met iedereen goed contact. Maar de enigen waar we daadwerkelijk binnen geweest zijn ( en andersom) zijn de Parijzenaren die hier een tweede huis hebben. Zelfs met onze directe buren, die we bijna dagelijks spreken en hier geboren en getogen, lukt het maar niet om ze uit te nodigen voor een apéro. Terwijl we via via te horen krijgen dat ze erg op ons gesteld zijn geraakt.

Heeft dat iets met ons persoonlijk te maken? Nee hoor. Het is hier gewoon niet gebruikelijk om "zomaar" even een kopje koffie te doen. Vandaar dat de buurman in het begin waarschijnlijk ook altijd heel vreemd keek en hoofdschuddend weg liep als ik vroeg of ze zin hadden in een bakje koffie midden op de dag....Die begrepen mij totaal niet. Waarom zouden ze bij ons koffie komen drinken? Dat hebben ze thuis toch ook wel? En wat een raar tijdstip om koffie te drinken....

Dus niet teveel je best doen. Geef het tijd. Heb geduld. Maak een praatje, ben behulpzaam en dan komt het wel.

De Fransen hebben al een sociaal leven, die zitten natuurlijk ook helemaal niet op jou te wachten.

Ze kijken graag eerst de kat uit de boom en dat kan even duren.

Nu leven we in een streek waar veel Nederlanders wonen of een 2de huis hebben (lees, héél véél). In het begin was dat wel even schrikken. Daar zijn we toch niet voor naar Frankrijk verhuisd! Nu zien we ook de voordelen ervan in. Zo hebben we al een grote kennisenkring opgebouwd en zijn er hechte vriendschappen ontstaan. We zijn en blijven toch Nederlanders. We zijn wat directer en spreken wat makkelijker over privézaken. Wat ik wél een verademing vind in Frankrijk is de beleefdheid. In winkels, op straat. Men begroet elkaar altijd met een Monsieur/Madame. Men is wat tactvoller en indirect. Beleefdheid is een essentieel onderdeel van de Franse cultuur. Het is dus de kunst onze , in hun ogen, simplistische en directe aanpak, om te buigen naar "correct"gedrag om zo hun vertrouwen te winnen. En dat is niet altijd makkelijk omdat het soms voelt als overdreven of niet efficiënt.

De Fransen hebben vaak (onterecht) de reputatie onvriendelijk te zijn maar waarschijnlijker is dat men jouw in Nederland geleerde beleefdheidsvormen niet begrijpt.

Na 3 jaar voelen wij ons opgenomen in de kleine gemeenschap hier. Door altijd vriendelijk te zijn, op de juiste manier iedereen te begroeten, ons bescheiden op te stellen en hulp te bieden indien nodig. Het ís maar een kleine gemeenschap waardoor we elkaar nodig hebben en soms ook afhankelijk zijn van elkaar. Zo is onze buurman hier dé houtleverancier. En aangezien een houtkachel onze warmtebron is is het alleen daarom al van belang dat het contact goed is en komt hij graag ieder najaar een berg hout bij ons leveren.

Zo houden wij in de gaten of het met de koeien die om ons huis lopen goed gaat. Zodra we merken dat er iets mis is appen we de boer. Zo was er laatst een koe die gevallen was op het steile stuk wei achter ons huis en kon niet meer opstaan. Mark is er meteen naar toe gegaan en samen met de boer is het met veel moeite en hulp van een touw gelukt om haar weer op de been te krijgen. Mark van top tot teen onder de poep maar das bijzaak haha! Als dank kregen we de volgende dag een volle mand met allerlei groenten uit z'n moestuin plus een zwijnenpoot. Totaal niet nodig maar voor hem een blijk van waardering.

Als je alle drie de blogs nu gelezen hebt over emigreren en je hebt nu helemaal geen twijfels meer, dan zou ik me afvragen of je het allemaal wel goed doet. Want twijfels horen erbij. Alles wordt anders en alles is nieuw. Twijfelen is soms een flink buikpijn hebben en dat is heel natuurlijk. Het wilt niet zeggen dat je het dan maar niet moet doen. Het laat je nadenken over wat belangrijk is. Je kunt nog even enthousiast zijn. Maar je gaat wellicht wat beter voorbereid op pad. Met nog steeds die roze bril op je neus. Je zet hem alleen soms even af om te zien of de zon dan ook nog schijnt.

Wij hebben nog geen seconde spijt gehad.

Mocht je nog vragen hebben over leven in Frankrijk of emigratie, stuur ons gerust een berichtje. We denken graag met je mee.

"Droom in Uitvoering" Blog 10

Mon, 27 Jan 2025 16:30:39 GMT

Reality check --Rozengeur en maneschijn - Deel 2

Wat een vele lieve reacties op onze laatste blog!

Veel herkenning van mensen die net als ons de stap om te emigreren genomen hebben.

Maar ook veel bedankjes van de dromers onder ons. Die nog steeds dubben of ze nu wel of niet.....

"Hier hebben we wat aan" was een veelgehoorde reactie.

Dus daarom nog een deel 2 op "Rozengeur en maneschijn of toch....."

We merken dat veel mensen nog steeds op zoek zijn naar een huis in de Morvan. Sommigen zoeken een vakantiehuis, anderen willen zich hier permanent vestigen. Het verharde klimaat in Nederland is een veel gehoorde reden. Het gevoel van betutteling. Ze vinden het er te druk geworden. Ook de nog steeds stijgende huizenprijzen zijn voor sommigen een reden om te denken, nu of nooit, en verkopen hun huis met een flinke overwaarde.

En dan begint de zoektocht!

In Nederland al volop aan het kijken naar het aanbod van te koop staande huizen op internet. Nog niet wetende dat veel Franse websites zoals Green Acres vaak niet actueel zijn. En dan kom je met je lijstje huizen die je graag wilt bezichtigen, blijkt de helft al verkocht te zijn....

Of dan ligt dat prachtige vrijstaande grote huis met zwembad voor die hele aantrekkelijke prijs aan één van de weinige drukke wegen die we hier hebben.

Het lijstje wensen is bij veel zoekende erg lang. En dan druk ik me met wensen nog voorzichtig uit want vaak zijn het keiharde eisen. Denk aan;

Grote schuur, op het terrein 1 of meerdere gîtes voor de verhuur, grote leefkeuken, mooie oude details, minstens 1 hectare grond, vrijgelegen aan een doodlopende weg, minstens 3 slaapkamers, uiteraard een fantastisch uitzicht, direct bewoonbaar, geen klushuis, electriciteit en septic tank op norm........en dat alles het liefst onder een ton.

Tja, dan kun je blijven dromen. En zo gaan er jaren voorbij op zoek naar dat paradijsje. En dat terwijl de prijzen ook hier langzaam aan stijgen. Dus dromers, blijf realistisch! Bij iedere bovenstaande wens gaat de prijs van een huis omhoog.

Ben je niet bereidt om concessies te doen dan is het een redelijk hopeloze zaak...

In de praktijk vallen velen als een blok voor een huis. Op slag verliefd! Je ziet jezelf hier al helemaal zitten. In de winter voor die knusse houtkachel, op zwoele zomeravonden barbecueën in de grote tuin genietend van een koele Crèmant de Bourgogne.

Je ziet wel dat er nog wat werk aan de winkel is maar binnen no time loop je over van de ideeën! Dít is het! Er wordt een bod gedaan én geaccepteerd! Eenmaal terug in Nederland worden er allerlei plannen gemaakt. Nieuwe keuken en badkamer, stukje aanbouwen voor een extra slaapkamer en in de tuin komt uiteraard een prachtig prieeltje om van die zonsondergang te kunnen genieten. Jaaaa, zo zal het worden!

En dan komt dan toch een keer die onvermijdelijke reality check. In de tuin blijkt Japanse Duizendknoop te groeien, niet gezien, krijg dat maar eens weg. Er wordt geen vergunning gegeven voor die aanbouw dus geen voldoende slaapkamers voor de hele familie. Het huis blijkt vochtig te zijn wat niet één twee drie is opgelost. De kachel is prachtig maar in de winter krijg je het huis maar niet warm gestookt en dat is de enige warmtebron. Oh ja, en die zonsondergang....de zon zakt al te vroeg achter de bergen om het te kunnen zien. Na het opvragen van een aantal offertes blijkt het onhaalbaar om al je prachtige plannen uit te voeren. Want het leven op het Franse platteland hoeft dan niet duur te zijn, verbouwen is dat wél!

Daar sta je dan, je ziet je droom in duigen vallen en je roze bril valt in duizend stukjes op de grond.

Een probleem?? Niet als je flexibel bent, zoals ik in onze vorige blog ook al aangaf. Om kunnen gaan met teleurstellingen is ook wel een goede karaktereigenschap hier! Je wensen wat bijstellen, kijken wat er wel mogelijk is en vooral tevreden zijn met minder. Dan kun je hier, óók zonder zwembad of 1 hectare grond, een waar paradijsje creeëren, hoewel het wellicht altijd minder luxe zal zijn dan je gewend was.

Dit is niet bedoeld om mensen af te schrikken. Maar echt als reality check. Het is zo jammer als je denkt een vakantiehuis te kopen om hier een groot deel van het jaar te kunnen zijn, ook in de winter, en je tot de ontdekking komt dat het zó vreselijk koud is in huis en de kosten van een compleet nieuw verwarmingssysteem niet in verhouding staan tot de aankoopprijs van het huis...Staar je niet blind op je wensenlijstje maar maak een top drie van wat écht belangrijk is voor je.

Je zult genoeg succesverhalen kunnen vinden over emigreren, over mensen die het geweldig vinden om bijvoorbeeld in Frankrijk te wonen. Wij horen daar ook bij. Maar het is nogal een stap die je zet. Dus er goed over nadenken en je voorbereiden is niet verkeerd. Want de weg terug, met de huizenprijzen zoals die nu zijn, en de wachttijden voor een huurhuis, is niet makkelijk, en soms zelfs helemaal niet meer haalbaar. Dan zou je nóg een teleurstelling te verwerken hebben.

Dus binnenkort uiteraard weer verhalen over alle mooie, leuke en geweldige dingen over het leven in Frankrijk.

Deze blog is bedoeld als eye-opener. Emigreren is geen vakantie. Ik kom zelfs mensen tegen die nog nooit in Frankrijk geweest zijn maar verliefd geworden zijn op het idee van wonen in Frankrijk. Het "La Douce France". En natuurlijk kan het dan óók goed gaan mits je flexibel bent (ja, daar is ie weer). Zet op een rijtje waarom je eigenlijk uit Nederland weg wilt, wat verwacht je te vinden in Frankrijk. Kun je dat ook niet vinden in bijvoorbeeld een ander deel van Nederland? Want hoewel Nederland en frankrijk dicht bij elkaar liggen, er ligt een wereld van verschil tussen.

Misschien heb ik je stof tot nadenken gegeven. Misschien vind je het gewoon leuk om de verhaaltjes te lezen en verder niks. En misschien zien we je nog weleens in La Douce France!!!

Hoe dan ook, wij delen graag onze ervaringen!

À bientôt!

Mark en Patricia

"Droom in Uitvoering" - Blog 9

Wed, 01 Jan 2025 20:48:27 GMT

Reality check. --Rozengeur en maneschijn of toch....?

Wie kent ze niet? Programma's als "Ik Vertrek", "Droomhuis Gezocht", "Het Roer Om", "Floortje naar het Einde van de Wereld".......

Mateloos populair zijn ze.

Ook wij kijken al jaren. Nog steeds. Want veel mensen dromen over een nieuw leven. Weg van de hectiek van Nederland. Op naar het avontuur!

Een camping ergens in Zuid frankrijk, een resort ergens in Spanje, een hotelletje in Duitsland, agriturismo in Italië...of net als wij een B&B op het Franse platteland.

Het klinkt idylisch. Veel mensen nemen de stap om meer tijd voor elkaar en het gezin te hebben, minder hard te hoeven werken, off-grid te kunnen leven.

En ondertussen maar smullen van de tegenslagen die we zien op tv. Vergunningen die op zich laten wachten. of erger, nooit afgegeven worden. Lekkende daken, verstopte rioleringen, onbetrouwbare aannemers en ondertussen het geld dat er met bakken tegelijkertijd uitvliegt.

Want zo'n verbouwing valt altijd duurder uit dan verwacht en dan heb ik nog niet over de tijd die je ermee kwijt bent. Zelden wordt een deadline gehaald.

Voor de meeste mensen blijft het dan ook bij dromen. En daar is niks mis mee! Zonder dromen wordt het leven maar saai. Maar voor alle romantische dromers onder ons, even een reality check.

En dan kunnen wij uiteraard alleen uit eigen ervaring spreken over het leven op het Franse platteland.

Kunnen wij zeggen dat het na ruim 2 jaar Frankrijk alleen maar Rozengeur en Maneschijn is?

Nee, zeker niet. Ook hier beland je in het dagelijkse leven. Moet er gewassen worden, boodschappen gedaan en de ramen gelapt. Voelt het in begin wellicht nog als één grote vakantie, dat verdwijnt snel als je ziet hoe rap je financiële potje leger en leger wordt.

Heb je echter een grote financiële buffer ( buiten verbouwing en aanschaf huis om, minstens een ton) of kun je genieten van een ruim pensioen, dan is er weinig aan de hand. Het leven op het Franse platteland hoeft niet duur te zijn.

Moet je net als wij nog wel wat jaren werken voor de kost dan verkijken veel mensen zich toch op de inkomsten die bijvoorbeeld uit een B&B te halen zijn. En in de praktijk komt het er toch vaak op neer dat de Nederlanders hier iets in het toerisme gaan doen.

In ons geval zijn 2 kamers voor de verhuur niet voldoende om rond te komen. Daar vergissen mensen zich vaak in. Dat je uit de verhuur van een paar kamers of een gîte voldoende inkomsten haalt.

Plus hebben we al gemerkt dat je ook wel heel erg weersafhankelijk bent. Slecht weer betekent nou eenmaal minder boekingen. En er is ondertussen veel concurrentie. Kun je tegen die onzekerheid? Dat je niet weet hoeveel geld er de komende maanden binnen zal komen?

En dat er dus een kans is dat je door je reserves heen bent....

Wij hadden een reserve waarvan we een jaar konden leven. In ons geval betekende dat tot oktober vorig jaar.

En zoals je op tv ook vaak ziet, zonder financiële hulp van onze lieve familie hadden we het niet gered. Want in de wintermaanden is het hier rustig. Héél rustig. En een reserve hadden we nog niet op kunnen bouwen.

Rijk ga je hier op de campagne dan ook niet snel worden. Tenminste financieel gezien dan.

Om aan wat extra inkomsten te komen is Mark z'n eigen klusbedrijf begonnen. "Multi-services Montjouan". Van vloeren leggen tot daken vervangen. Van badkamers renoveren tot keukens plaatsen. De laatste jaren is hij steeds handiger geworden.

En mocht je hier een huis kopen dan is dat eigenlijk wel noodzakelijk. Nieuwbouw huizen vind je hier niet en aannemers/klusbedrijven hebben het vaak razend druk waardoor er een lange wachttijd is. Wel zo handig dus als je zelf veel kunt.

Daarnaast doet Mark het onderhoud van een paar tuinen in de buurt.

Ik heb in het seizoen een baantje op een domein waar ik help met schoonmaken en de table d'hôtes. En verder zijn we nog sleutelbeheerder van een vakantiehuis in de buurt. Dat vraagt een goede planning want het komt er vaak op neer dat er op bijvoorbeeld zaterdag heel veel moet gebeuren. Onze eigen chambres d'hôtes draaiende houden, ergens anders gîtes schoonmaken en dan ook nog gasten ontvangen in het andere huis. Dat klinkt allemaal simpel maar dat is het niet. Ben ik nog bezig met de schoonmaak, staan de gasten ineens veel te vroeg voor je neus...Heb je afgesproken met gasten dat ze s'ochtends om 08.30u, is er een uur later nog niemand te zien...hetzelfde voor de table d'hôtes. Heb ik de hele dag in de keuken gestaan om een mooie maaltijd te bereiden, komen de gasten veel later dan afgesproken en staat het eten koud te worden. En wel altijd vriendelijk blijven uiteraard. Lukt jou dat?

In het seizoen is er nog wel werk te vinden maar daarbuiten is het lastig. Je zult zelf op zoek moeten naar inkomstenmogelijkheden en daar realistisch in moeten zijn. Wij wonen hier in één van de rustigste én armste streken van Frankrijk. De gemiddelde Fransman zit niet te wachten op een leefstijlcoach om maar eens wat te noemen.

Wat ik verder vaak hoor is dat men alle regeltjes in Nederland beu is. Alsof er die over de grens niet zijn. Hier is de bureaucratie nog een graadje erger wat betekent dat je veel geduld moet hebben.

Niet alleen geduld wat betreft eventuele vergunningen maar ook met allerlei andere zaken.

Het vinden van een huisarts of tandarts kan zomaar enkele maanden in beslag nemen. Geloof me, niet fijn als je pijn hebt. Zo heb ik op een afspraak met een reumatoloog bijna 7 maanden moeten wachten.....en daar moet je dan óók nog ruim anderhalf uur voor rijden.

Heb je een afspraak met bijvoorbeeld iemand van een telecombedrijf heb je kans dat ze niet op de afgesproken dag komen maar zomaar ineens spontaan aan de deur staan.

"Even snel" om boodschappen? Forget it! Met een beetje pech vinden er hele gesprekken aan de kassa plaats om vervolgens op het dooie gemakje een check boekje (ja, ze bestaan nog!) te voorschijn te halen en dat rustig in te gaan vullen.

En denk je tijdens de verbouwing snel wat materiaal bij te halen, sta je voor de gesloten deur......oh ja, midi.....lunchtijd. Alles gesloten tot 14.00u.

In een streek als deze is het het hele jaar rustig, ook in het hoogseizoen. En als de zon schijnt in de lente en zomer ziet er alles al snel wat romantischer uit. Dat is juist de periode dat veel mensen denken " aah hier zou ik wel wilen wonen". Eenmaal hier kunnen de winters dan vaak tegenvallen. Je kunt hier prachtig wandelen maar de paden zijn vaak niet zo goed onderhouden als in Nederland. Zeg maar gerust dat het hier in de winter nat, modderig en glibberig kan zijn...

In de meeste dorpjes zijn de bakkers, slagers en supermarktjes al jaren verdwenen. Hier zul je dus een eindje voor moeten rijden, zoals eigenlijk voor alles.Als dat op dit moment je gedachten is, is dit misschien ook meteen die reality check dat het Franse leven niet voor jou is.

Maar als je flexibel bent, gastvrij (óók als je chagrijnig bent of je de gasten niet leuk vindt...), van échte rust houdt, je het niet erg vindt dat je niet naar het theater kunt of keuze hebt aan alle mogelijke restaurantjes, je handen uit je mouwen wilt steken, alle werk aanpakt ook als dit ver beneden "je niveau" is, je het luxe Nederlandse leventje los kan laten, dichter bij de natuur wilt wonen, Je geniet van het kleine, je best wilt doen om de taal te leren, je niet de arrogante Hollander uit gaat hangen die verwacht dat dingen gaan zoals je ze gewend bent, dan is de Franse Campagne HEERLIJK.

Dus of het nu bij dromen blijft, je perfect tevreden bent met je leven in Nederland of juist nu denkt, "we gaan ervoor" ......

Het nieuwe jaar biedt nieuwe kansen en grote dromen. Laat dat nieuwe jaar maar komen!

Dan sturen wij je bij deze lichtpuntjes, warmte en de liefste gedachten. En heel veel mooie momenten die komend jaar op je wachten!

Bonne Année! Gelukkig Nieuw Jaar! Happy New Year! Frohes Neues Jahr! Buon Anno! Lokkich Nijjier!

"Droom in Uitvoering" Deel 8

Sun, 01 Dec 2024 17:45:16 GMT

We maken de balans op⚖️. Twee jaar Frankrijk.

Eind september waren we alweer 2 jaar in Frankrijk. Voordat we gingen emigreren hadden we samen de afspraak gemaakt dat we sowiezo 2 jaar zouden blijven. Ongeacht eventuele heimwee, tegenslagen, niet kunnen wennen of welke andere reden dan ook waardoor we terug naar Nederland zouden willen.

Die tijd leek ons echt wel nodig om een goed idee te kunnen krijgen hoe het is om hier in de Morvan te wonen. . Het niet te snel willen opgeven en later wellicht spijt te hebben.

Na 2 jaar zouden we samen aan tafel gaan zitten om de balans op te maken. Hoe staan we ervoor, wat willen we voor de komende jaren. Willen we blijven of niet?

Ik kan je zeggen, het was niet nodig om er samen voor te gaan zitten. Het was duidelijk, we hebben onze plek gevonden.

In 2023 was alles nog nieuw. Onze chambres d'hôtes opende haar deuren na maanden van verbouwen. En zoals je wellicht in de vorige blog heb kunnen lezen, we zaten meteen volgeboekt! Geweldig!

De winter kwam en daarmee ook de rust voor ons.

Nu pas hadden we écht tijd voor al die klusjes waarvan we dachten die in de zomermaanden wel "even"te doen.

Zo nu en dan hadden we gasten maar in de wintermaanden staat het toeristenseizoen in de Morvan op een heel laag pitje.

En voor we het wisten stond het volgende seizoen voor de deur! Niet zo druk als 2023 maar we hebben weer een mooi seizoen gedraaid. Als een geoliede machine pakken Mark en ik de taken op. Wekker zetten, oven aan voor het brood en de croissantjes, tafels mooi dekken, ontbijt serveren, uitchecken, kamers schoonmaken, wasjes draaien, inkopen doen, table d

hôtes voorbereiden, nieuwe gasten inchecken, menu de jour serveren aan gasten, afruimen en afwassen. En dan is het al snel 23.00u! Even nagenieten met een wijntje en hup naar bed.

Dit jaar hadden we minder Nederlanders en Belgen maar voornamelijk zijn het de Fransen zelf die ons weten te vinden. Superleuk! Én goed voor mijn Frans! Gingen vorig jaar de gesprekken vaak nog in het engels, dit jaar lukken me de standaard gesprekjes al in het (oké, nog wat gebrekkige) Frans.

Maar er is meer dan werken uiteraard. Hoe leuk we het ook vinden, we kwamen voornamelijk voor de natuur, de rust en een leven met minder stress en minder moeten. En dat ervaren we hier ook. We bepalen zelf ons tempo. Als we een paar dagen rust willen kunnen we zelf beslissen of we de B&B even dichtdoen. Het leven in de Morvan is eenvoudiger. meer back to basic. En wat we zelf toch wel heel bijzonder vinden is dat we in een korte tijd al een behoorlijk sociaal leven hebben opgebouwd.

Met regelmaat worden we ergens uitgenodigd voor een apero of etentje, kook ik voor vrienden , gaan we uit eten of bezoeken we één van de vele leuke stadjes in de Bourgogne.

Vooral de warme lunch buiten de deur is favoriet. Voor een euro of €18 heb je hier een prima 3 gangen dagschotel. Lekker lang lunchen met uiteraard een wijntje erbij en dan s'avonds lekker makkelijk een soepje.

Op dinsdagochtend ga ik naar yoga en woensdagochtend volg ik Franse les.

Vergis je niet, het is met regelmaat nog steeds hard werken. Maar een gevoel van vrijheid overheerst. En rijk zullen we hier niet worden, tenminste als je dat financieel bedoelt dan, want ik kan je zeggen, we voelen ons héél rijk!

Nu staat de winter weer voor de deur. Aangezien het vorig jaar erg rustig was hebben we besloten deze winter voor een groot deel gesloten te zijn. Alleen op aanvraag is een verblijf van minimaal 3 nachten mogelijk.

Dát bedoel ik. Die vrijheid hebben we. En dat geeft rust....

Binnenkort ( ik beloof dat je deze keer niet zó lang hoeft te wachten op een nieuwe blog) kom ik met een "reality check" voor alle mensen die ook dromen van een huis in Frankrijk!

Blijf je ons volgen?

Nóg leuker, kom een keertje langs!

Á bientôt!

Mark en Patricia

"Droom in Uitvoering" Deel 7

Thu, 10 Aug 2023 19:23:00 GMT

BuitenGewoon in Bedrijf!

“DROOM IN UITVOERING” Blog 7
BuitenGewoon in Bedrijf!!
Wat vliegt de tijd! En wat is er in de afgelopen maanden veel gebeurd!! Wie ons volgt via onze nieuwsbrief weet dat we een deadline hadden van 1 juli. Én, hebben we de deadline van 1 juli gehaald??
Nou, dat was nog even spannend! De eerste boeking stond namelijk meteen op de eerste juli (eigenlijk al op 30 juni�55357;�56837;). Maar dat was niet eens zo het probleem. Die kamer en badkamer waren af. Maar hoe kwamen de gasten boven??
De trap stond nog steeds in onze eigen woonkamer en moest nog verplaatst worden naar de entree ruimte. En die trap verplaatsen hebben we ons een beetje in vergist....dat werd een beetje een hoofdpijn dossier. De trap bleek toch niet helemaal te passen…en in plaats van de halve dag die we dachten nodig te hebben werden het drie volle dagen�55357;�56876;
Wat een klus was dat! Maar met hulp van lieve vrienden en onze buurman is het gelukt!

Maar dat was nog niet alles... ruim een week later zouden de volgende gasten komen en hun kamer bestond nog niet eens. Toch maar besloten om op Booking.com deze kamer nog een week extra te blokkeren zodat er niet onverwacht dáárvoor nog boekingen bij zouden komen. En toen dus aan de bak! Bloedheet die dagen dus dat was afzien. En wat kun je dan veel als je onder druk staat! Op de dag dat de gasten zouden arriveren nog de laatste klusjes gedaan maar we hebben het gered! Was dan ook écht alles af? Nee, dat niet. Hier en daar nog wat plintjes. In de entree ruimte nog een plafond. Gordijnen die nog opgehangen moesten worden. En een muur in de ontvangstruimte die nog geïsoleerd en behangen moet worden. Plus kon de entree nog wel wat aankleding gebruiken. Maar niks waar de gasten hinder van zouden ondervinden. Kamers tip-top in orde, badkamers klaar. Ontbijtruimte klaar behalve dat er nog gen glas in de deur zat. Gelukkig was de temperatuur prima.
Heel naïef dachten we toen dat we tussen gasten door alle tijd zouden hebben voor bovenstaande klusjes�55357;�56904;. Maar de boekingen bleven maar binnenkomen! Sommigen via onze eigen website. Anderen via Booking.com. Sommigen op doorreis naar het Zuiden. Anderen blijven een paar dagen of een week, heerlijk vakantie bij ons vieren. Belgen, Nederlanders, Fransen, jong en oud. Te voet, met de fiets, motor of auto. Alles komt voorbij! Zo leuk!
Ineens hadden we het niet druk meer met klussen maar met kamers schoonmaken, wassen, ontbijt verzorgen, lunchpakketjes klaarmaken, gras maaien. En zo nu en dan koken voor onze gasten. En heel af en toe, als de gasten overdag op pad zijn, kunnen wij wat kleine klusjes afmaken. Zo hangen ondertussen de gordijnen, is de entree ingericht en zitten er al wat plintjes hier en daar. En doordat het een paar weken wat frisser was zit er nu tijdelijk plexiglas in de deur in de cuisine d’été zodat de gasten lekker behaaglijk kunnen ontbijten. De rest komt in het najaar weer wel. Er rustig inkomen zat er niet in. Het was meteen volle bak maar wat zijn we daar blij mee. Bovenverwachting! Tot half augustus zitten we helemaal volgeboekt! Daarna is er weer wat ruimte maar ook dan hebben we al boekingen staan. Ook voor de hondjes en katten was het even wennen. Mochten ze voor 1 juli nog overal lekker rondlopen, nu is de tuin afgezet en hebben ze een eigen deel. Tja, de katten trekken zich daar natuurlijk niks van aan in de tuin, die gaan gezellig kennismaken�55357;�56904; En telkens weer nieuwe mensen, auto’s die stoppen en weer gaan, gasten die in en uit lopen ( wel eigen entree en apart deel van onze woning). Maar ook de honden wennen er aan en doen het supergoed.
Langzaam aan komt er weer wat tijd voor ontspanning en stappen we zelf eens op de fiets of bezoeken we een plaatsje in de buurt. Nu gaat het spannend worden wat het najaar en winter gaan doen. We blijven open want ook dan is het hier heerlijk wandelen en genieten van de natuur en cultuur. Ben je op zoek naar een mooie bestemming voor de herfstvakantie? Kom dan naar de Morvan! We verwelkomen je met liefde én drank! �55357;�56841;�55357;�56845;�55358;�56642;�55356;�57207;

Lieve groet,

Mark & Patricia

" DROOM IN UITVOERING " Deel 6

Sun, 12 Feb 2023 13:10:46 GMT

Wildlife

Wat vinden we het een voorrecht om hier te mogen wonen.

Dat werd mij al helemaal duidelijk toen ik laatst weer eens in Nederland was. Begrijp me niet verkeerd, er is niks mis met Nederland. Het is een prima en mooi land om te wonen. Maar na eindeloze binnendoor wegen en de rustige l’autoroute in Frankrijk kom je weer meteen in de drukte en dat begint al in België. Tijdens een stop bij een groot benzinestation, at ik in de auto zittende, met uitzicht op de snelweg, snel een broodje. Ik ben pas 4 maanden weg uit Nederland maar heb met verbazing zitten kijken naar de langsrazende auto’s. Zóvéél! En wat een haast heeft iedereen toch…

Verder België in, file bij Antwerpen. Tja, staat daar niet áltijd file??? Nee, kan niet zeggen dat ik dat gemist heb. Wat ik wél gemist had waren mijn familie, vrienden en klanten. Super om weer even iedereen te zien en te spreken. Een warm bad. En hoewel afscheid nemen nooit leuk is was ik ook weer blij om terug te kunnen naar wat al zo snel voelde als thuis.

Het is nu al ruim een week prachtig weer in de Morvan. Strakblauwe lucht. Volop zon die al langzaam aan in kracht toeneemt. En aangezien we nu even tussen een paar klussen inzitten, óók volop tijd om ervan te genieten en mooie wandelingen te maken. Alleen, met de honden of soms met ons viertjes.

S ’ochtends is het nog behoorlijk fris. De nachten zijn nog koud en vriest het een graad of vijf, wat een prachtige sterrenhemel met zich meebrengt. Maar overdag zitten we al buiten, wel met jas aan, heerlijk een boekje te lezen.

Het jachtseizoen is nog niet voorbij en dan zijn we wat voorzichtiger met het uitlaten van de honden. Zeker in het weekend. Vandaar mijn keuze om ze zaterdag niet mee te nemen tijdens mijn powerwalk. Mijn allereerste échte powerwalk sinds we hier wonen dus dat werd tijd! Geen wandelschoenen en kleren maar hup, mijn sportschoenen en kleren aan en gaan! De eerste 4km gaan over een stijgende weg naar een volgend gehuchtje. Pfff, ik moet er weer even inkomen en al snel gaat de jas uit. Al lopende wat oefeningen tussen door. Geen verkeer, prachtig uitzicht. Kortom, genieten! Met regelmaat een wegvliegende roofvogel en wat verbaasd kijkende stieren in een wei. Na zo’n 4.5km besluit ik om van de weg af te gaan en een zandpad in te lopen. Het daalt langzaam en komt uit bij een prachtige open plek.

Probeer je even mee in te leven…

Je voelt je blij. Je denkt bij jezelf “ik ben weer goed bezig!”.

Wat had ik het powerwalken gemist. En wat is dit een prachtige rustgevende plek. Tijd voor een pauze en wat rek- en strekoefeningen. Ik sta aan de rand van een open plek met ietsjes verder het bos. Er is geen zuchtje wind. Het enige wat ik hoor is een vogel. Spontaan besluit ik wat yoga oefeningen te doen. Zie je het voor je??

En juist op het moment dat ik denk……”helemaal zen”…….

KNAL!!!!!!

En dat wel héél dichtbij! Ik schrik met werkelijk rot, mijn oren toeteren en ik voel de dreun van de knal. WÁT was dat???? Ben ik hier midden tussen de jagers beland??? Ik weet even niet wat te doen. Ik zie het ook helemaal voor me….rond me heen verdekt opgestelde jagers die bij zichzelf denken “wat staat die vrouw daar nou te doen en duurt dat nog lang??”

In de struiken hoor ik geritsel en hoor een hond aankomen. Wat te doen? Teruglopen? Eigenlijk geen zin in. Doorlopen? Maar is dat veilig?? Ik hoor mezelf roepen “Âllo??”. Én krijg een âllo terug.

Stapt er een man op me af, geweer over de schouder, hond naast zich, met in z’n hand het geschoten wild. Een kleine kwartel. Ach gut, arm beest, denk ik maar laat niks merken en prijs hem met z’n vangst. De jager blijkt de vriendelijkheid zelve en is ook van mij geschrokken. En gelukkig is hij maar alleen dus kan ik mijn weg veilig vervolgen. Pffff, even een stukje powerwalken haha!

In een gebied als de Morvan zit nog heel veel wild. En met een beetje geluk kom je wat tegen tijdens je wandeling. De dieren zijn hier echter wel veel schuwer, kan ook niet anders met al dat gejaag. Ik vind het dan ook telkens weer heel bijzonder iets van een ree, hert of beverrat te zien. Maar tijdens een ‘close encounter’ met een wildzwijn kreeg ik het toch wel even benauwd! Ik was weer alleen op pad en had net even gepauzeerd bij een mooi meertje. Al verder lopend probeer ik overeind te blijven op een wel erg modderig en drassig pad wat tussen weilanden door liep. Zie je het weer voor je? Zo’n vijftig meter naar links begint het bos. Ik hoor ritselen en kijk naar links en kijk recht in de ogen van een everzwijn. Een flink exemplaar staat naar me te loeren. Slik…..Ik voel mijn hart bonzen in mijn keel. In een flits trekt het rijtje “wat niet te doen bij een aanval van een zwijn” aan me voorbij. Niet wegrennen, ze zijn toch sneller. Niet op de grond gaan liggen, ze vertrappen je. Oké, goed, rennen lukt hier toch niet en liggen zie ik ook niet zitten in deze blubberzooi. Wat dan wel? Verschuil je achter een boom want ze zien niet goed. Welke boom??? Geen boom te zien, zul je altijd zien. Woon je in de houtschuur van Frankrijk maar als je een boom nodig hebt, niks noppes, nada.

Je groot maken en lawaai maken dan. En mee dat ik op het punt sta mezelf volkomen belachelijk te maken draait de zwijn zich om en verdwijnt ie in het struikgewas mij verder volkomen negerend. Sorry mensen, ik heb er even niet aan gedacht een foto te maken!

Wandelen in de Morvan kán dus best avontuurlijk zijn! Wildlife in the Morvan!

En niet alleen tijdens de wandelingen hoor. We hoeven er feitelijk ons huis niet voor uit. Zo zien we met regelmaat een groep reeën achter ons huis, heerlijk grazend in de zon aan de rand van het bos. Of een roofvogel die probeert te landen in de tuin( en weggejaagd wordt door een blaffende Mads en Fred). En ook hier hebben we al everzwijnen gezien. Maar vanochtend vond ik het wel weer speciaal. In alle vroegte kijk ik uit het keukenraam en zie een vos lopen tegen de berghelling aan. Helaas verdween hij al snel het bos weer in. Om een paar minuten later weer op te duiken IN onze tuin samen met nog een andere vos! ZO MOOI! Zo bijzonder. Zeg maar gerust BuitenGewoon.

Geniet nog van oa foto's gemaakt gedurende verschillende wandelingen.

" DROOM IN UITVOERING " Deel 5

Fri, 30 Dec 2022 13:13:35 GMT

-Het ‘Ik vertrek momentje’-

Bijna 3 maanden in Frankrijk nu.

Om van ons huis een volwaardige B&B te maken moet er nog wel het één en ander gebeuren.

En klussen in Frankrijk blijkt toch wat lastiger dan in Nederland waar alles te koop is én op rijafstand te halen.

Hier is de keuze beperkt, mits je geen uren wilt rijden. Wat aan de ene kant makkelijk is.

Heb je badkamertegels nodig? Die ook nog eens te betalen zijn? Dan ga je naar de plaatselijke Gedimat (soort Bouwmaat op 15km) waar je keuze hebt uit zo’n 15 verschillende soorten. En dan hopen dat jouw smaak erbij zit.

Na het strippen van de badkamer bleek al snel dat de waterleiding niet op de juiste plek zat. Hup, op naar de Gedimat. Spullen gehaald met in ons achterhoofd de reguliere Nederlandse maten.

Je raadt het al, die bleken niet te passen. Dus weer terug. Op zich niet erg mits de winkels hier de hele dag open zouden zijn. Maar tussen 12 en 14.00u is alles dicht. En als je iets nodig hebt lijkt het altijd wel tijdens sluitingstijd….Dus dat is wachten….en dat is even wennen.

Voor ons voelt het als hopeloos ouderwets. We zijn gewend dat eigelijk alles de hele dag én avond open is Zelfs op zondag. Maar eten is hier dermate belangrijk dat daar alles voor wijkt. De weinige restaurantjes in de buurt zitten s’middags dan ook afgeladen vol met werklui uit de hele regio. In hun vieze werkkleding genieten ze gezellig samen van het weekmenu. Uiteraard met een wijntje erbij. Stress?? Hoezo? Alles op z’n tijd. Tja, wie is er nu gek?

Terug naar de badkamer. Uiteindelijk alles in huis. En na wat vloeken en nog eens proberen hadden we de leidingen van onder uit de kelder naar de badkamer weten te krijgen. Hè hè. Nog eens getest en alles leek te werken.

Leek……want midden in de nacht was daar dan toch écht ons allereerste “Ik vertrek momentje”….

Zoals vrijwel elke nacht moest ik er ook nu uit om te gaan plassen. In het pikkedonker (ik weet ondertussen blind de weg) stap ik op mijn blote voetjes de bijkeuken in, die grenst aan de badkamer/wc. Jakkes!!! Wat is dat??? Natte voeten???

Hond binnen geplast, was mijn eerste gedachte….Maar nee hoor, de bijkeuken blank. En het kwam van de naastgelegen badkamer….Waterleiding gesprongen! Hoe dan???We snappen er nog steeds niets van.

Daar stonden we dan, midden in de nacht te dweilen. IJskoud water. Nog koudere voeten.

Gelukkig geen vorst die nacht en dag erna. Maar wel weer vertraging omdat alles eerst weer goed moet drogen voordat we verder kunnen. En wachten op de loodgieter, die onze andere badkamers komt doen maar pas in februari tijd heeft. Hopen dat hij nu nog een gaatje kan vinden om ons weer op weg te helpen. Geen zin in nog een keer moeten dweilen. Mijn voeten zijn net ontdooid��

Dan maar starten met een andere klus. De zomerkeuken, oftewel de ontbijtruimte voor de gasten straks. We hadden hier zelf al de vloer geëgaliseerd en vloertegels gelegd. We hebben er een keukenblok in gemaakt, een koelkast en een fornuis gezet. Maar we mistten toch wat kastruimte. Dat werd weer een dagje Ikea! In Dijon op ruim anderhalf uur rijden. Niet vervelend want het is hier relaxed en mooi autorijden. Geen files, vrijwel geen stoplichten. Sowieso weinig verkeer op de weg. Totdat je bij Dijon komt waar je weer echt even in de bewoonde wereld bent. Voor de derde keer sta ik hier nu. Ik weet inmiddels de weg in de winkel en het magazijn. Spullen inladen en weer terug. Maar niet voordat ik in het restaurant de beroemde Zweedse balletjes op heb uiteraard��

Vol goede moed start Mark de volgende dag met het in elkaar zetten van de kasten. En wat blijkt, de verkeerde pootjes zitten erbij! Nee!!!! Die hebben we echt nodig. En dan is het wel even vloeken ja….

Maar goed, heeft geen nut, we rijden op ons gemak even op en neer om op de terugweg onze wijnvoorraad even aan te vullen. Tja, als je er dan tóch langskomt��

Al met al, de verbouwing gaat gestaag door. Op het tempo van de Morvan.

Zoals wij zelf nu ook leven. Geen haast. Geen wekker s ’ochtends. De tijd om met de honden te wandelen. En de kachel brandende te houden. Want daar speelt ons leven zich nu voor een groot deel af. Zijn we niet aan het klussen of buiten dan brand binnen de houtkachel waar we met alle dieren omheen zitten. Het is onze enige warmtebron. Mijn ochtendritueel bestaat dan ook uit;

Honden uitlaten, ontbijten, stofzuigen en dan de kachel schoonmaken en met de kruiwagen een voorraadje hout halen. En hup, de fik erin! Even wennen ook. Zeker als je overdag niet thuis bent, dan kom je thuis in een koud huis. Geen CV die op afstand te bedienen is. Besef goed hoe verwend we in Nederland eigenlijk zijn. Maar met een extra trui aan is het goed te doen. Op deze manier leef je ook meer met de seizoenen wat we erg prettig vinden.

Maar even uitgebreid douchen zal nog even op zich laten wachten, want ook hier geen verwarming. Maar ook dat komt goed!

We hebben ondertussen gelukkig wel iemand gevonden die voor ons de buitendeuren op maat gaat maken. Maar ook dat kan pas als de kou uit de lucht is in verband met de houtlijm die nu niet te gebruiken is. De grote klussen laten dus nog even op zich wachten. Dat wordt in het voorjaar nog aanpoten!

Gelukkig is er al één gastenkamer af en ook de zomerkeuken is zo goed als klaar. Hier en daar nog wat aankleden en opleuken maar we zijn er nu al heel blij mee.

Om al een idee te krijgen kun je de foto’s bekijken. We zijn benieuwd wat je ervan vindt!

Voor veel mensen is dit dé periode om lekker weg te dromen bij de zomervakantie en plannen te maken. Heb je zin in een actieve vakantie, voor de wandelreizen van BIB in Nederland zijn nog plaatsen vrij! Wat betreft de B&B, we zijn nog niet open en staan nog niet op een boekingssite maar mocht je graag in 2023 naar de mooie Morvan willen komen, laat het ons weten via een mailtje of belletje om zo verzekerd te zijn van een kamer!

Wij gaan nog even aan de Franse Slag!

Voor nu, een mooie jaarwisseling! ! Wij wensen je een BuitenGewoon , Bijzonder, Sportief, Gelukkig maar vooral Gezond 2023!!!

Mark & Patricia

PS;

Onze Nederlandse mobiele nummers vervallen per 1 januari.

Onze nieuwe (Franse) nummers zijn;

Patricia +33 7 88394419

Mark +33 7 52607154

buitengewooninbewegingcoaching@gmail.com

" DROOM IN UITVOERING " Deel 4

Sat, 05 Nov 2022 13:14:23 GMT

Gezinsuitbreiding !!

Op 2 november was het eindelijk zover. De officiële overdracht van het huis.

Om 18.00u moesten we bij de notaris zijn. Raar tijdstip voor ons Nederlanders. Voor velen van ons etenstijd maar we zijn al aardig gewend aan het wat later eten.

Na het ondertekenen van de benodigde papieren zijn we dan de trotse eigenaar van een échte Franse longère! Wie had dat een jaar geleden gedacht!

Maar we zijn natuurlijk niet alleen. Voor onze maatjes Mads en Fred was het ook even wennen. En dan voornamelijk aan de vrijheid. We lopen ons huis uit en na een paar minuten kunnen ze los van de riem zich uitleven. En dat doen ze!!

Zoveel nieuwe geurtjes. Met regelmaat moeten we even op ze wachten omdat ze weer één of ander wildspoor opgepikt hebben…..Ze schieten dan het bos in om een kwartier later uit een compleet verrassende richting, met de tong op het vestje, vrolijk weer te verschijnen.

En wij weer een paar grijze haren rijker. Ook dit zal wel wennen zeker?

Het is trouwens nou niet zo dat we iedere avond aan een reebout zitten hoor, dat wild is al lang verdwenen natuurlijk. Die zijn ook niet gek!

Onze 3 katten hebben we de eerste week binnen gehouden zodat ze konden wennen aan het huis.

Verwacht dat ze veel stress zouden hebben maar dat viel reuze mee. We hadden natuurlijk onze eigen meubeltjes mee dus waarschijnlijk door de bekende geurtjes in huis waren ze al heel snel relaxed. En na een week waren ze niet meer binnen te houden. Op goed geluk dan maar de deur open gezet en de eerste stapjes werden voorzichtig gezet. Waar Marit wat voorzichtiger was en dicht bij het huis bleef ging Wiske meteen op onderzoek ,de weide wereld in. En Suske bleef maar meteen een nachtje weg! En ik maar roepen en zoeken. Bleek ie “gewoon” in de houtopslag te liggen. Goed verstopt, droog en warm, zal ie gedacht hebben “ik hoor je wel maar kom pas als ik honger krijg”!

We hebben maar een mandje in de schuur gezet zodat de katten altijd een droog en veilig plekje hebben.

Tja, en dan vind je een kitten in één van de kelders….

Uitgeput. Ondervoed. Alleen. Hooguit een week of 5 oud.

Het heeft ons 2 dagen gekost voor we in de buurt mochten komen en nog eens een halve dag voor ik haar kon pakken en eten kon geven. Uitgehongerd.

Want zo’n klein hulpeloos wezentje kon ik natuurlijk niet aan haar lot overlaten…

Na 2 dagen toch maar naar de dierenarts. Gelukkig niks ernstigs maar wel een infectie aan haar luchtwegen.

Een fikse antibiotica kuur, een injectie, druppels om mee te stomen, penicillinepasta rijker en 66€ armer stond ik weer buiten.

We zijn nu 3 weken verder en het gaat de goede kant op! Van een kwetsbaar stumpertje verandert ze langzaam aan in een klein levendig monstertje!

Ze voelt zich al helemaal thuis. Vliegt door het huis en als ze niet slaapt of eet is ze wel één van de honden aan het uitdagen! De katten vinden het maar mwa mwa . Hier en daar wat blazen maar over het algemeen laten ze haar met rust.

En ons heeft ze al helemaal ingepalmd. Een blijvertje dus!

Oh, en ze heet Prulleke.

Nu druk op zoek naar vaklui die ons kunnen helpen met het op maat maken van grote kozijnen voor de entree en de zomerkeuken. En dat blijkt nog niet mee te vallen…

Sommigen bedrijven of zzp-ers zitten zelfs 2023 al helemaal vol. Maar we geven niet op en zoeken verder! Zelf zijn we al gestart met het strippen van onze eigen badkamer. Het klussen gaat nu écht beginnen!

Verder wordt het steeds rustiger in de Morvan. Vakantieperiode is voorbij en steeds meer zomerhuizen staan nu leeg. Benieuwd wat de winter ons gaat brengen! Voor nu vinden we de rust heerlijk.

Kijk je weer mee naar de foto's?

A bientôt!!

Mark en Patricia

" DROOM IN UITVOERING " Deel 3

Fri, 14 Oct 2022 12:14:51 GMT

Bonjour!!

-- Bienvenue en France!! –

En zo wonen we ineens alweer 2 weken in de Morvan!!

De week van de verhuizing even niet meegeteld want dat was een week van stressen en op en neer rijden tussen Frankrijk en Nederland.

Maar op vrijdagavond 30 september reden we de Morvan in met onze lieve huisdieren.

In het donker kwamen we aan. Mark was er met de honden al iets eerder dan ik. Heel het huis vol met dozen. Gelukkig hadden we de ons bed al de woensdag ervoor in elkaar gezet zodat we op tijd konden gaan slapen. Want je kunt wel stellen dat we moe waren…. De katten kregen boven even een kamer voor zichzelf om te wennen en bij te komen van de lange reis. Arme beesten, die hadden bijna 11 uur in een kleine bench gezeten…..

Het plan was om heel rustig aan wat te gaan doen de eerste weken. Maar écht handig is dat niet als er nog niks is aangesloten en alles in dozen zit. Geen koelkast, geen vaatwasser, geen kookplaat, geen oven, geen wasmachine….

Tóch maar snel aan de slag dus! Gelukkig waren de meest zware meubels en kasten al wél op hun plaats gezet. En óók héél fijn, het huis was brandschoon opgeleverd! Doekje erover en ik kon zó de kasten inruimen. Al snel kwam er meer ruimte. En ontstond er met onze eigen vertrouwde meubeltjes een gezellige woonkamer en keuken.

Als een kind zo blij als je dan na een week weer kunt wassen en kunt koken! Wél even wennen zo’n keramische kookplaat maar gas hebben we hier nu eenmaal niet. Zo zitten we ook niet aangesloten op de riolering maar ligt er in de tuin een septic tank en het water ruikt en smaakt naar chloor…

Welkom in de campagne!! Haha!

Tussen het harde werken door is er ook tijd voor ontspanning. Het weer zit gelukkig mee deze dagen! Volop zon en een heerlijke temperatuur. Mark laat s’ochtends de honden uit terwijl mijn dagelijkse ochtendritueel bestaat uit kweeperen oogsten en walnoten rapen. Heerlijk even mindful bezig zijn.

De behoefte om heel de streek te gaan verkennen is er nu nog niet echt. Wel rondom Montjouan op zoek naar leuke wandelroutes maar voor nu is het prima om lekker thuis te zijn.

Want zo voelt het voor ons allebei al snel. Als thuis. Wat aanrommelen in huis, Mark in “zijn” grange en vooral genieten van de rust en het uitzicht in de tuin.

Écht geklust wordt er nog niet. De officiële overdracht is pas 2 november. Tot die tijd is het nog even rustig aan. Daarna kunnen we aan de slag met het verbouwen van de bovenverdieping tot 2 mooie gastenkamers met eigen badkamer, het maken van een scheidingsmuur in de schuur zodat er een ontvangstruimte ontstaat en het aanpakken van de “cuisine d’eté” wat als ontbijtruimte dienst gaat doen. En als allerlaatste gaan we pas de muren en dergelijke schilderen. We hoeven ons deze winter nog niet te vervelen!

En terwijl wij ons ondertussen hebben ingeschreven in de gemeente en de oh zo benodigde Franse bankrekening geopend hebben, zijn de katten volop de buurt aan het verkennen. Na 1 week was het niet meer te doen ze binnen te houden dus hop, naar buiten ermee. Spannend weer wel! Maar wat doen ze het goed. Onvoorstelbaar hoe snel die op hun gemak zijn. En ook de honden kunnen zich uitleven hier in het bos achter het huis. Binnenkort foto's van onze lieve beestenbende.

Nu is het echt even herfst in de Morvan. Regen, regen, regen. Maar met de houtkachel aan, 2 dozen met cd’s erbij, een goed boek en ook al een paar tv-zenders, is het goed vertoeven hier.

We beseffen dat veel van onze volgers heel benieuwd zijn naar ons nieuwe stekkie. Ga dus snel naar de foto’s en neem een kijkje in onze ancienne longère renové!!

PS; vanaf 15 oktober iedere dag een kort filmpje op Facebook/Insta waarin ik je meeneem in en rond ons huis!

Wie overigens stiekem hoopt op échte “Ik Vertrek” taferelen, sorry! Tot nu toe verloopt eigenlijk alles vrij soepeltjes. Laten we hopen dat dit zo blijft!

À Bientôt!!

Mark en Patricia

" DROOM IN UITVOERING " vervolg

Sun, 09 Oct 2022 12:15:24 GMT

Afscheid nemen bestaat niet

Wat is er veel gebeurd sinds de laatste blog!

De beslissing was genomen. We zouden ervoor gaan! Ons huis was verkocht.

De huizenjacht in Frankrijk was begonnen. Er waren zelfs al een paar serieuze kanshebbers.

We nemen jullie even mee terug in de tijd.

Want hoe is het nu verlopen??

Na onze vakantie waren er dus 3 goede opties over. Daarvoor moesten we dus terug naar de Morvan om een keuze te kunnen maken. Optie 3 viel al snel af. Te veel werk, te veel kosten, de ligging tóch niet zo…..

Optie 2 was een mooie bestaande chambre d’hôtes. Prachtig gelegen. Heel authentiek. We kunnen zó starten. Maarrrr…. Ook ver boven ons budget én het eigen woongedeelte erg klein.

En dan nog optie 1. Een mooie longère (langgevelboererij) in het noorden van de Morvan. Een deel van de Morvan wat we niet kennen. Veel grond erbij. Heel rustig gelegen. Én redelijk binnen budget!

Twijfel, twijfel, twijfel. Nóg eens kijken, nóg eens terug.

Schoonvader bracht ons weer met beide voetjes op de grond met de vraag “waarom willen we ook weer zo graag” en “wat was ons originele plan”?

JUIST JA! Stick to the plan! Géén grote financiële druk! Dus geen hypotheek. Rust. Ruimte voor onszelf. Wonen om lekker te kunnen leven en niet alleen maar te moeten werken.

Met andere woorden, keuze was gemaakt, het werd optie 1!

Afspraak met makelaar gemaakt en een bod gedaan!

En toen kwam Montjouan voorbij…..

Een huis wat we al eerder gezien hadden maar wat toen nog niet te koop stond. Of we nog interesse hadden….Jee, wat moeilijk! We hebben toch een huis nu?! Hoe zag Montjouan er ook alweer uit? Ik wist het niet precies meer. Alleen het gevoel dat we het allebei heel leuk vonden en dat we baalden dat het pas over langere tijd te koop zou komen te staan. Tóch maar kijken dan? Om het uit te sluiten. Moeders thuis gebeld of ze nog iets langer op de honden kon passen. En op naar de bezichtiging. En je raadt het al waarschijnlijk, dit huis vonden we véél leuker! Gelukkig zaten we met ons bod op het andere huis nog binnen de 10 dagen bedenktijk ( in Nederland is dat maar 3 dagen) dus konden we daar nog zonder reden onderuit.

Na een nachtje bedenktijd een nieuw bod gedaan op Montjouan. Als je in Frankrijk de vraagprijs biedt heb je het huis. Overbieden is wettelijk niet toegestaan. Plus gaf de verkoper ons de gelegenheid al vóór de overdracht in het huis te mogen wonen! Wat betekende dat we niet iets hoefden te huren ter overbrugging! Jee, alle puzzelstukjes lijken wel heel erg op z’n plaats te vallen zo! Heb nog een tijdje in Nederland rondgelopen met het gevoel dat het misschien wel té mooi is om waar te zijn. Wanneer zou dat addertje onder het gras vandaan komen….

Na het tekenen van het voorlopige koopcontract moest alles snel geregeld worden. Contracten en abonnementen opzeggen, verzekeringen opzeggen, medische dossiers opvragen, verhuisdozen regelen, transport naar Frankrijk regelen en ga zo maar door.

Ondertussen lessen blijven geven maar ook cursussen afronden en mijn complete planning cancelen.

En de tijd die overbleef werd gevuld met afspraken met vrienden en familie die we graag nog voor ons vertrek wilden zien.

In de tussentijd “moest” er óók nog even getrouwd worden aangezien Frankrijk geen geregistreerd partnerschap erkend bij aankoop van een huis. Voor ons een formaliteit maar stiekem tóch wel heel leuk en uiteraard trouwen we ook uit liefde. En dat na 34 jaar samen zijn. De wonderen zijn de wereld nog niet uit!

Een drukke heftige tijd was het. Zowel lichamelijk als emotioneel vermoeiend. Maar nooit twijfel of we er wel goed aan doen.

Wat verzamelt een mens een hoop rommel in al die jaren! Na ruim 10 kuub weggegooid te hebben bleef ik nóg dozen inpakken! Het huis wordt leger en leger…

En dan is ineens de dag daar dat je afscheid neemt van al mijn lieve klantjes. Verdrietig maar ook zo dankbaar voor alle mooie momenten. Zonder jullie geen BIB. Door jullie heb ik nu voldoende zelfvertrouwen om deze stap te durven zetten. En ik wil het ook geen afscheid noemen want met velen van jullie houden we contact. Ik zie jullie alleen niet meer wekelijks.

Bedankt voor jullie fantastische kadootjes! Voor de komende maanden hebben we genoeg hagelslag, pindakaas, pannenkoekenbeslag en nog veel meer typisch Nederlandse lekkernijen! En de bloembollen krijgen een mooi plekje!

Op 26 september was daar de verhuiswagen. Met dank aan Feijns Transport is onze verhuizing goed verlopen! Dank ook aan alle helpende handjes! Zonder jullie zat de trailer nu nog niet vol….en vol zat ie!!!

Op 29 september moesten we nog 1x terug naar Nederland voor de overdracht van ons huis in Zegge. En onze buurtjes gedag zeggen. Én onze beestenbende ophalen! Marit de poes zorgde nog even voor paniek door te ontsnappen uit haar bench!! Je verzint het toch niet! Gelukkig kon ik haar vrij snel alweer te pakken krijgen. Door alle drukte en hectiek viel de emotie nu wel mee. Natuurlijk vloeien er wel wat traantjes. We hebben bijna 25 jaar met veel plezier “op de Zeg” gewoond. Maar het was goed. Mark met de hondjes in de auto en ik in mijn auto met 3 katten achterin op weg naar een nieuw begin!!!!

Kijk ook even naar de foto’s om een beeld te krijgen van de afgelopen periode!

En ik begrijp best, jullie willen zien hoe we nu wonen!! Nog even geduld!

Snel volgt een nieuwe blog. Hierin neem ik je verder mee in onze Droom in Uitvoering in de prachtige Morvan !

" DROOM IN UITVOERING "

Tue, 02 Aug 2022 13:38:08 GMT

Man man man, wat een rollercoaster is de afgelopen periode geweest!

En nog! Voor degene die denken, “wat is het toch stil rondom BIB”?? Nou daar is een reden voor en dat is niet alleen een mooie vakantie!

Het heeft alles te maken met DROMEN – DURVEN – DOEN! Al jaren samen een droom hebben. Om vervolgens ook jaren excuses weten te verzinnen om die droom een droom te laten.

“Dat lukt ons nooit”

“Dat kunnen we nooit betalen”

"Hoe dan?"

En later werd dat “Hoe moet dat dan met BIB en mijn klanten”

Onzekerheid, twijfel, angst om dingen los te laten… Maar afgelopen jaar hebben we al zóveel stappen gezet en zijn we zo gegroeid. Van een vaste baan naar de onzekerheid van zelf ondernemen. En nu ook Mark afgelopen jaar zijn vaste baan opgaf om ergens anders aan de slag te gaan bleek ook hij eigenlijk geen moeite te hebben met die onzekerheid van geen vast contract meer te hebben. Het bracht juist ruimte en vrijheid. Weten, het komt wel goed met ons.

Dus het dromen werd DURVEN!

En toen díe beslissing eenmaal genomen was was het hek van de dam! En durven veranderde al snel in DOEN! Vanaf dat moment is alles in een stroomversnelling gekomen. En nu zullen sommigen van jullie al weten wát we dan gaan doen, maar jij misschien nog niet…

Nieuwsgierig zeker nu?

Onder het mom van “Don’t be afraid to fail, be afraid not to try” gaan we ervoor!

We gaan emigreren! En wel naar Frankrijk! Onze lang gekoesterde wens om dichter bij ongerepte natuur te wonen, meer met de seizoenen te leven, wat soberder te leven, meer ruimte en vrijheid gaat werkelijkheid worden. Sinds ik met BIB gestart ben merk ik hoe fijn ik het vind om vaak buiten te zijn. In de bossen, de natuur. Hoe meer ik ook naar rust verlang. Hoe druk het in Nederland aan het worden is. Te veel prikkels, te veel luxe, te veel keuze, te veel stress. De natuur is hier altijd beperkt, begrenst. Dat kan ook niet anders in zo’n klein en vol land. Ik merk de laatste tijd steeds vaker dat ik het geluid van (snel)wegen, de opdoemende blokkendozen en beton, probeer weg te drukken uit mijn waarneming. Waarom steeds meer, steeds groter? Waarom is goed niet goed genoeg?

Pfff, maar waar te beginnen? Waar gaan we eindigen? Wat gaan we daar doen?

We besluiten als eerste ons huis te koop te zetten. Zo weten we precies wat ons budget gaat zijn en over welke termijn we spreken.

Nou, dat bleek geen probleem te zijn! Ons huis in Nederland was binnen een paar dagen verkocht.

Even lichte paniek bij mij! Dat ging wel héél snel! NU gaat het écht gebeuren! Maar ook geruststelling. Dat was stap 1. Op naar de volgende stap.

Dat betekende op naar Frankrijk! We zijn in totaal 4 weken op huizenjacht geweest in onze favoriete streek de Morvan in het hart van de Bourgogne. Want daar waren we al over uit. Díe streek gaat het worden. De groene longen van Frankrijk, op goede rijafstand van Nederland. Spannend allemaal. We hebben veel huizen gezien. Totdat het soms duizelde… Hoe gaan we in godsnaam een keuze maken?? Het ene moment spreekt het hart, het volgende je verstand…Wat is wijsheid?

Kiezen we voor type bouwval? Lekker goedkoop maar oei, wat een werk nog!

Of gaan we tóch voor een iets hogere prijsklasse zodat de basis in ieder geval al goed is?

Totdat er een paar serieuze opties voorbij kwamen. Aaahhhh, dit voelt goed. Hier zou ik kunnen wonen. Hier zie ik mogelijkheden. De komende weken gaan we een beslissing nemen. En twijfel?

Dat hoort erbij. Twijfel is tenslotte beide kanten der dingen zien.

Dat het hele plan serieuze gevolgen heeft voor BIB moge duidelijk zijn. Geen powerwalk lessen meer geven, geen Mindful Walk cursussen meer. In de maand augustus en een deel van september gaan de lessen nog door. Er staan nog een paar mooie wandelingen op de agenda en ook een kort individueel traject behoort nog tot de mogelijkheden. In oktober of november vertrekken we dan definitief naar Frankrijk. Wat ik geleerd heb over mezelf is dat ik het héél fijn vind om te ontzorgen. Mensen het naar hun zin maken. Ze mee te nemen de natuur in. Het logische gevolg hieruit is dat we in Frankrijk een chambre d’hôtes beginnen. Mensen de gelegenheid te geven tot rust te komen in de prachtige natuur. Wandel- en fiets arrangementen aan te bieden om zo de streek te kunnen ontdekken. In groepsverband of individueel. Daarnaast blijf ik wandelreizen organiseren. Want wandelen blijft mijn passie! Wandelreizen zowel in de Benelux maar uiteraard ook in de Morvan. Een wandelparadijs bij uitstek! Je kunt er uren dwalen door de bossen zonder iemand tegen te komen. Ik kan niet wachten om de streek me eigen te maken en voor jullie de mooiste routes uit te stippelen!

Voor nu eerst het vinden van ons droomhuis. Één ding is zéker, we GAAN!

De foto's zijn alvast een impressie van onze nieuwe leefomgeving

Blijf je ons volgen op ons avontuur?